บทที่ 162

เบลค

ผมยืนรออยู่ตรงประตูหน้าตอนที่พลบค่ำมาเยือน วันทั้งวันมันช่างยาวนานเหลือเกินเมื่อไม่มีเธอ

ทันทีที่อาเรียกลับจากทำงานและก้าวเข้ามาในบ้าน ผมก็รีบพุ่งเข้าไปหาเธอ รวบแขนโอบรอบเอวแล้วหมุนตัวเธอไปรอบๆ เธอร้องอุทานแล้วหัวเราะออกมา พลางท้วงขณะที่ผมกอดเธอไว้แน่น

ผมซบหน้าลงกับซอกคอของเธอ “คิดถึงจัง”

เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ